مردم فلسطین مراسم شصتمین سالگرد اشغال سرزمینشان بدست صهیونیستهای اشغالگر را که به «یوم النکبه» معروف است، در حالی برگزار خواهند کرد که شعار «حق بازگشت هیچ جایگزینی ندارد» را به عنوان شعار محوری خود برگزیده اند.
برگزاری مراسم شصتمین سالگرد اشغال فلسطین برای آنان یاد آور 60 سال نابرابری، آوارگی، بی عدالتی و رنج و مرارتی است که این مردم اکنون با آن روبرواند.بر اساس آمار و ارقام سرویس مرکزی فلسطین، در سال 2007 ، بیش از 7 میلیون پناهنده و آواره فلسطینی در جهان زندگی می کنند که پیش بینی می شود تعداد آنها در سال 2026 به 12 میلیون نفر بالغ شود.
مردم فلسطین خواستار اعاده حقوق پایمال شده خود هستند و تا زمانی که حقوق مشروع آنان که همان بازگشت به سرزمین مادریشان است تحقق نیابد؛به مبارزه و مقاومت ادامه خواهند داد. در حال حاضر گروه های فلسطینی تمام تلاش خود را معطوف به بازگشت آوارگان به سرزمین مادری کرده اند.
حق بازگشت به عنوان یک حق اولیه و مسلم آوارگان جنگی مبنایی کاملاً حقوقی و شناخته شده دارد و مصوبات بین المللی از جمله قطعنامه 194 مجمع عمومی سازمان ملل و قطعنامه های 242 و 338 شورای امنیت نیز موید آن است .
در قطعنامه 194 سازمان ملل متحد آمده است: « آوارگانی که مایل هستند به سلامت به سرزمین خود بازگردند باید به آنها اجازه این امر در نزدیک ترین زمان ممکن اعطا شود. همچنین به آنهایی که نمی خواهند بازگردند باید غرامت به آنان پرداخت شود».
حق بازگشت در عرف بین المللی از جمله در قانون بین المللی تابعیت و نیز قانون مربوط به توالی دولت های پیاپی در یک منطقه جغرافیایی خاص، مجموعه قوانین مربوط به شرایط جنگی ، حقوق بشر و قانون پناهندگی به رسمیت شناخته شده است. با این وجود اصلی ترین متن مورد استناد طرفداران حق بازگشت ، قطعنامه 194 مجمع عمومی سازمان ملل می باشد.
دلیل عمده اهمیت این است که قطعنامه 194 مشخصاً در مورد آوارگان فلسطینی است و اسرائیل مشروط به پذیرش این قطعنامه به عضویت سازمان ملل در آمده است . همچنین این قطعنامه در فاصله 1948 تا 2000 ، 135 بار به تصویب جامعه بین المللی رسیده است.
با توجه به این مهم آگر چه عضویت اسرائیل در سازمان ملل مشروط به پذیرش قطعنامه 194شد اما اسرائیل با گذشت بیش از سه دهه از صدور این قطعنامه ؛ مشکل آوارگی بیش از 75 درصد مردم فلسطین همچنان لاینحل باقی مانده است. این به معنای آن است که قدرتهای بزرگ و عضو دائم شورای امنیت سازمان ملل، تنها از اجرای قطعنامه هایی که منافع اسرائیل را تأمین شود، حمایت و دیگر قطعنامه ها را به فراموشی سپرده می شوند.
در حقیقت رِژِیم صهیونیستی نمی پذیرد و نخواهد پذیرفت که ملت فلسطین به سرزمین مادری بازگردند چرا که از این مسئله واهمه دارند که اکثریت این سرزمین از آن فلسطینیان شود زیرا این مسئله تهدید بزرگی علیه هویت(بی هویتی)رِژِیم صهیونیستی است و سبب از بین رفتن موجودیت نامشروع اسرائیل خواهد شد.
مسئله آوارگان در تاریخ سیاسی فلسطین از اهمیت بسیار زیادی برخوردار است و به عنوان یکی از عوامل چالش زا در مسیر فرآیند به اصطلاح صلح خاورمیانه و همزیستی مسالمت آمیز مردم فلسطین با غاصبان اسرائیل مطرح بوده است.
برای حل این مسئله راه حل های متعددی پیشنهاد شده است که هیچ یک بر پایه حقوق اساسی این آوارگان بنا نشده است و در حل نهایی مشکل آوارگان ناکام بوده است چرا که بر اساس قوانین بین المللی آنان از حق بازگشت به سرزمین های خود بر خوردارند.
از جمله دلایل ناکام ماندن طرح های پیشنهادی می توان، از به رسمیت نشناختن بازگشت و حتی عدم استفاده از این واژه در آن طرح ها نام برد.
گزینه هایی که غالبا در این طرح ها مطرح شده اند عبارتند از :
- مهاجرت به کشورهای خارجی که تعداد پناهندگانی که توسط این کشورها جذب خواهد شد بستگی به کشورهای مذکور و شروط آنها برای پناهندگی و مهاجران دارد.
- تبدیل مسئله آوارگان به یک مسئله انسانی و تنها پرداخت غرامت مالی اندک به آنان
- انتخاب مناطق تحت حاکمیت تشکیلات خود گردان و یا دولت فلسطین برای اقامت دائم بدون در نظر گرفتن ظرفیت این مناطق و شناسایی حق دخالت اسرائیل برای محدود کردن شمار آوارگان بر اساس ملاک های امنیتی یا توازن جمعیت شناختی مورد نظر آن.
- بومی کردن پناهندگان در کشورهای محل زندگی کنونی ایشان بدون در نظر گرفتن تمایل پناهندگان و یا حاکمیت کشورهای در نظر برای اسکان آنها .
تمامی این موارد حکایت از آن دارد که هیچ یک از راه حل های ارائه شده مشکل آوارگان فلسطین را حل نخواهد کرد و بدون یافتن یک راه حل اساسی امکان برقراری ثبات در خاورمیانه وجود نخواهد داشت. چرا که موضوع آوارگان فلسطینی و حق بازگشت آنها به وطن خود یکی از مهم ترین مسائل خاورمیانه و ملت مظلوم فلسطین است؛ حقی که هرگز نمی توان و نباید از آن گذشت.
ملت فلسطین خود شاهد فریبکاریهای کشورهای غربی و به اخص آمریکا درباره ی مسئله فلسطین بوده اند که هر بار مسئله فلسطین مطرح میشود اسرائیل و حامی آن آمریکا یا طرح نقشه راه را مطرح می کنند یا دعوت به برگزاری کنفرانس هایی نظیر کنفرانس آناپولیس و مذاکرات مستقیم نمودند که در آنان تنها منافع اسرائیل و آمریکا در نظر گرفته می شود.
به دین ترتیب در دوره ریاست جموری بوش هیچ راه حل مسالمت آمیزی برای ملت فلسطین حاصل نخواهد شد و فلسطینیان باید با مبارزه و مقاومت از حق مسلم خود که همان بازگشت به سرزمین مادری است دفاع کنند.

نویسنده : زهرا خروشی؛ کارشناس علوم سیاسی

در جهان امروز يکي از مهم ترين مشخصه های نظام بين الملل حمايت جهاني از حقوق بشر است که دوری و نزديکي به آن بر حيثيت و اعتبار دولت ها نزد ديگر بازيگران بين المللي اثر مهمي دارد.اين مسئله سبب مي گردد تا بسياری از کشورها در سياست خارجي خود حقوق بشر را مورد لحاظ قرار دهند. البته فعاليتهای سياسي کشورها در عرصه روابط بين المللي نسبت به حمايت از حقوق بشر با تعهدات حقوقي و قانوني آنان نسبت به موازين بين المللي حقوق بشر اعم از کنوانسيون ها ، ميثاق ها و اعلاميه های حقوق بشری که بيانگر ميزان تعهدات و التزام کشورها نسبت به استانداردهای بين المللي حقوق بشر است متفاوت مي باشد.
بر همگان آشکار است اگر چه از ديدگاه حقوق بين الملل کلیه کشورهای عضو جامعه بين الملل اعم از بزرگ و کوچک دارای حقوق برابر هستند و نظام بين المللي بر اساس برابری حاکميت کشورها استوار گرديده است ولي در دنيای واقعيتها راه و رسم ديگری حاکم است و با توجه به اينکه امروزه در پرتو انقلاب ارتباطات ، گردش آزاد اطلاعات و همبستگي و وابستگي روز افزون جوامع بشری به يکديگر اثر رويدادها و تحولات اجتماعي سياسي مهم در يک کشور تنها محدود به آن جامعه نبوده بلکه بازتاب برون مرزی خاص خود را در پي خواهد داشت .
بايد هزاران بار تأکيد کرد که تأسيس اسرائيل در قلب خاورميانه سرنوشت مردم اين منطقه را به گونه ای انکارناپذير دگرگون کرد و تداوم حيات رژيم صهيونيستي با حمايت غرب ، سياستهای توسعه طلبانه و ماهيت نظامي اين رژيم غير قانوني و برخورداری از پيشرفته ترين سلاحهای متعارف و هسته ای مهم ترين مسئله منطقه خاورميانه قرار گرفت . البته نبايد از نظر دور داشت اگر چه بنياد اسرائيل در قلب خاورميانه گذاشته شد اما در واقع پديده ای برآمده از اروپا بود .صهيونيسم که موجب ايجاد يک حکومت غير بومي استعماری در خاورميانه شد حاصل برآيند تحولات بي سابقه اروپای سده نوزدهم ميلادی با فرهنگ و مذهب يهود بود.
به هر حال بر کسي پوشيده نيست که تجاوزگری، حمله، اشغال، قتل عام و کشتار ديگران از جمله خصايص اصلي رژيم اشغالگر صهيونيستي از بدو تأسيس آن است. اين رژيم از بدو تأسيس هر جا که مجالي پيدا کرده است به کشتار و قتل عام کودکان، زنان، سالخوردگان و هر موجود جانداری در سرزمين فلسطين پرداخته است و در اين ميان هم از هيچ قدرت بين المللي و کسي بيم و واهمه ای نداشته است. به طور مثال حقيقت بيان ناشده ای که در مورد محاصره نوار غزه وجود دارد آن است که چنين محاصره ای بر اساس قوانين بين المللي نوعي نسل کشي به شمار مي رود و گرسنه نگاه داشتن محاصره شدگان و امتناع از کمک و امدادرساني به آنان يک جنايت جنگي به حساب مي آيد و بي هيچ ترديدی ناديده گرفتن وضعيت موجود در نوار غزه و سکوت در برابر آن يک جنايت آشکار است. بد نيست بدانيد در زماني که جنبش حماس در انتخابات 25/1/2006 مجلس قانون گذاری فلسطين پيروز شد رژيم صهيونيستي حلقه محاصره خود عليه نوار غزه را تشديد بخشيد تا جنبش حماس را وادار به قبول شروط کميته چهارجانبه يعني به رسميت شناختن اسرائيل، توقف مقاومت و پذيرش توافقات به امضاء رسيده ميان تل آويو و تشکيلات خودگردان نمايد و وقتي با مقاومت حماس در مقابل فشارهای مداوم رو به رشد خود مواجه شد به محاصره ادامه داد و در اين مسير جامعه بين الملل را نيز با خود همراه ساخت.
بعد از اجرای عمليات پاکسازی نوار غزه نيز که در تاريخ 15/6/2007 صورت گرفت رژيم اشغالگر قدس حلقه محاصره هوايي، دريايي و زميني خود را باز هم تنگ تر کرد و نوار غزه را به عنوان يک رژيم متخاصم اعلام نمود و تمامي گذرگاههای مرزی نوار غزه را بست و مانع از ورود يا خروج اهالي نوار غزه شد. ضمن آنکه از وارد شدن کالاهای ضروری نيز ممانعت به عمل آورد و حتي نوار غزه را به قطع سوخت تهديد کرد و در تاريخ18/1/2008 نيز وزير جنگ رژيم اشغالگر قدس دستور بسته شدن کامل گذرگاهها را صادر نود و به فاصله 2 روز از اين ماجرا، صهيونيستها روند سوخت رساني به نوار غزه را به طور کامل متوقف ساختند . به هر حال اقدامات جائرانه رژيم صهيونيستي که در بالا بدان اشاره شد باعث فلج شدن کامل نوار غزه و توقف تمامي فعاليتها در عرصه آموزش، بهداشت، صنايع، تجارت و ساختمان سازی گشت که البته وضعيت با قطع برق نوار غزه و کاهش ميزان سوخت و آب هرچه بغرنج تر شده و خواهد شد.
و در آخر بايد بيان داشت که وضعيت در فلسطين(نوار غزه و ...) بسيار بدتر از آن است که انسان توان تصور آن را بکند و هر توصيفي که در مورد وضعيت نوار غزه در سايه سنگين محاصره بيان مي شود هرگز نمي تواند بيانگر واقعيتهای موجود و سکوت جهان در برابر آن باشد.

منبع : thefactnews.com

بحران هويت از جمله بحرانهای مهمي است که رژيم صهيونيستي با آن مواجه است . بروز بحران در اين مقوله زمينه آسيب جدی در پيکره جامعه را فراهم مي آورد که در نهايت نه با کارآمدی سياسي و اقتصادی بلکه فقط با رسيدن به هويتي معلوم و مستقل مي تواند رفع شود.به عبارتي حفظ هويت يهودی يکي از مهم ترين دغدغه های رهبران سياسي و فکری يهود را چه در اسراييل و چه در خارج از آن تشکيل مي دهد. رأی غالب يهوديان آن است که بزرگترين خطر برای يهوديان استحاله هويت آن ها در دراز مدت است. به همين دليل است که مي بينيم صهيونيسم تلاش بسيار مي کند تا به نحوی بر بحران هويت مزبور غلبه يافته و جامعه يکپارچه ای را تأسيس کند.
جنبش سياسي صهيونيسم در اين راستا نيز تاکنون بيکار ننشسته است . از اين رو شاهد طرح الگوهای مختلف هويت بخشي در درون جامعه اسرائيل هستيم که هريک با تمسک به مبنايي از قبيل مذهب، فرهنگ، تاريخ و ... سعي مي کند به ترکيب ناهمگن موجود در اسرائيل انسجام بخشد.
از جمله اين رويکردها مي توان به موارد زير اشاره کرد:
الف)هويت واحد تاريخي: مطابق اين ديدگاه حق تاريخي يهود از ناحيه حکومت باستاني شان در فلسطين به آنها اجازه مي دهد اقدام به تأسيس جامعه مستقلي در ديار نياکانشان نمايند. بديهي است که تحليلگران تاريخي نمي توانستند در مقابل اين ادعای سست صهيونيستها ساکت بمانند؛ در نتيجه تعداد قابل توجهي از آثار انتقادی که هويت و حق تاريخي صهيونيستها را با استناد به تاريخ زير سوال مي برد تأليف و منتشر شد که نشان مي داد اگر تمسک به چنين حقي در تاريخ اساساً جايز باشد اعراب به مراتب محق ترند تا صهيونيستها.
ب)هويت مذهبي: در عهد عتيق آمده که اين سرزمين را من به ايشان مي دهم ...(به فرزندان اسراييل) و صهيونيستها با استناد به باورهای مذهبي شان سعي مي کنند چنين هويتي را ايجاد کنند که اين امر متعاقباً جريان های انتقادی بسياری را حتي از درون جامعه يهودی به دنبال داشت.
ج)هويت نژادی: اين هويت با تکيه بر يافته ای زيست شناسانه سعي در تمايز نژاد يهود از غير آن دارد. البته بديهي است که علم و فرهنگ امروزی ديگر نمي تواند دعاوی نژاد پرستانه را پذيرفته و تأييد کند بنابراين اين هويت افسانه ای بيش نيست.
د)هويت فرهنگي: صهيونيستهای فرهنگي با تأکيد بر روی عناصری چون زبان، ادبيات و آداب و رسوم باستاني يهوديان و شيوع آن در جامعه فعلي سعي مي کنند هويت مورد نياز را ايجاد کنند اما حقيقت آن است که تنوع گروههای مهاجر و آرمان غير ديني صهيونيستها راه را بر تلاش های فوق مسدود نموده و چنان که معلوم است اسراييل همچنان با بحران هويت مواجه است.
و در آخر اين سوال پيش مي آيد که آيا ممکن است که جامعه ايي يهودی بدون تعريف دقيقي از هويت فرد يهودی تشکيل شود؟؟؟

منبع : thefactnews.com